آیدا در آینه

 

چه خواهی کرد ؟!

                                می دانم !!!

تا همیشه ی ناباوریم 

                              " قصه گویی احساسی که خواهد مرد "

 

و من در تب گیج تناقض آشکارت

ورق می زنم

                               برگ برگ گریه های نریخته ام را !

 

به تمسخر این بو گرفته ی رنگ رنگ

به انتظار می نشینم

تا پلاسیدگی نگاهت را

                               در جشن زمستانی عشقت برقصم

       

 اینگونه آیا

                       هیچ کس ...!!!

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 5:20 PM موضوع | لینک ثابت

 

این همه پاییز و بی کلاغی تو  /

" باغ فراموشی من " !!!

 

شاید بارانی که می بارد

خنده ایست 

بر زمستان زمستان تبری که در خاطر داری ...!!!

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 5:12 PM موضوع | لینک ثابت

 

باور کن این مزامیر کهنه

                                        بوی اشتیاقی دیرینه می دهد

تنها برای گریستن این روزها

                                        پی عکسی گم شده /

                                        از بهاری گم

تمام در به دریم را کاویدم

                                        ولی نبود ...!!!

تنها برای گریستن تو

                                        پی عکسی گم شده ...!

 

اکنون به یاد آوردم که :

" بهار را به پروانه های لوس فصل سپردم "

و بوی پیراهنت را

                                       در چارباغ تغزل و نسیم

همراه عکسی

                                       به زنده رود سپردم و رفتم ...!!!

 

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 6:12 PM موضوع | لینک ثابت

 

تو امروز آمدی و میان فراغت فکرم یک دنیا تنهایی گریستی

من به اندازه ی یک دل درد

به حماقت خرهای کت وشلواری و مادینه های رژ زده ی چاق

در بستر شهوت آلوده ی روز خندیدم !

من در آئینه ی تقدیرمان تو را گریستم

بیا که خود آمدی و در شرکت تنهایی ام سهام دوستی خریدی

پس بیا بهار را برای پروانه های لوس فصل بگذاریم

بگذار کرم ها در لعاب گندیده ی خویش منقوش عشق باشند

و بادبادک های زرد تکثیرشان را از سوز آه من و تو پرواز دهند

بیا اسکلت های پوسیدمان را در گور فراموشی بی خیالی هامان چال کنیم

و گور پدرمان را سنگ آجین کنیم

به من چه که او مثنوی دوست می داشت و قرآن می خواند

من عصیانی ترین فرزند اویم

در تنبلی شیرین رویاهای سحرم صوت خنزر پنزری او با آیاتی نجویده

چونان مگسی سمج در عنکبوتی صندوق خانه ی ذهنم فرو می رود

من با خدای او قهرم ... دست نمی دهم ... و از دور سلامش نمی کنم

خدای او همیشه روبرویم نشسته است 

با حرف هایش می خواهد که من گریه کنم و به بهشت بروم

" چشمان من به سیب های روبروی اوست "

( سیب هایی که شهوت تیز دندان های من است

چونان پنجه ی ببری بر پیکر ترد بچه غزالی

چه شیرین است وقتی مغلوب می شود

و تسلیم و رضا در آغوش مرگ می خزد )

با دهان کفتاری اش باز روبرویم حرف می زند

بوی تند غریزه و نیاز محکوم شده اش در فراوانی ریشش عین تقرب است !

" چقدر بهشت رفتن خوب است " !!!

من آبستن گوسفند حماقتم ـ در گله همزیستیمان !

مرینوس های من مدام دنبه پشت دنبه می اندازند

و احمقانه ... بع بع کنان ...

به مسجد می روند

                          به خیابان می روند

                                                    و گاهی به مدرسه !!!

من هر روز صواب و گناهم را پیش او وزن می کنم و سهمی از بهشت می خرم

" نگاه حیزش همیشه مراقب من است " !!!

من خود را در سه چادر و دو مقنعه می پیچم

و اگر لازم شود چونان فرشتگان افغان به کیسه می روم

 

من در گسترش بازار وحشت

انتزاع زندگی را چانه می زنم

و بوی زقم مرگ را سق می کشم

 

 

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 4:30 PM موضوع | لینک ثابت

در انتظار آمدن قطارم قطاری که مسافری در آن نیست من هم در ایستگاه نیستم روی ریلم !  . . . روزهایم به انتظار گذشت / در انتظار کسی که در چشمانش امید را دیدم و زندگی را ...!   اما ...               " چقدر او پلک میزند " !

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 1:10 AM موضوع | لینک ثابت

 

" انگار همیشه منتظرم  "

 منتظر تو ...   

                               که در امتداد شب نشسته ای

و شبانه ...        

                               هجوم صبحت در بستر ارغوانی ام گریه می کند

همیشه منتظرم

                                      در کدامین بهار / آرام و نرم

                               به خلوت تنهایی من می آیی

                               تا عقده ی هزار سال پایان را از تو آغاز کنم ؟!

کدامین سخن فرو می ریزد 

                               دیوار سکوت را ... ؟!     

                               دیوار گریه هایم را ... ؟!

 با من بمان

                              به تقاص این همه باور ترک برداشته

                              به تقاص این همه انتظار

 

" در همیشه های من ٬

 تو آن نگاه دوری که هرگز اجابتم نکردی " !

ولی من همیشه منتظرم ...

                      منتظر تو که از انتهای شب می آیی

 

 

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 3:40 PM موضوع | لینک ثابت

 

دل به گیسوی باد سپرد

به هوای قاصدک هایی که ...

اردیبهشت

              رد چشمان تو را    

                                     گرفتند و رفتند

             

            " دل به گیسوی باد سپرد " !

 

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 5:21 PM موضوع | لینک ثابت

 

گفته بود :

" ماه ها و سال هایی می آیند که ما هرگز ندیده ایم " ! 

 

نمی دانست که من در طوفانی اقیانوسی چشمانش

                       کرانه کرانه ی   امروز را می دیدم

امروز را که ...       سینه سینه         باد می آید

و من ...             خسته خسته

در بهاری نورس

جای خالیش را  

                      شکوفه شکوفه  

                                            " تبریک می گویم " !

                          

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 4:37 PM موضوع | لینک ثابت

 

خیال می کنی که در این وانفسا که همه سر به زیر و پا به راه

می آیند و می روند و بالاترین اثری که از خود به جا می گذارند

جای مشتی است که روزگاری از سر درد بر دیواری کوبیده اند 

" منشا بوقی بودن کم کاریست " ؟! 

بماند که ما فقط بوق می زدیم که بوق زدن هم در توانمان نبود !!!

در این مدت تنها بوقی که شنیدم :

دنگ دنگ ناقوس پریشانی ـ اگر نگویم پشیمانی ـ بود

که مبادا آب هم در هاون نکوبیده باشم !

مبادا که چنین بوده باشد و بر پریشانی های من

که انباری از آن را در چنته دارم باری بیفزاید

و سری بماند که دستمال همین مباداها هم به دردم نخورد

و " می ترسم که بر تمامی این مباداها مهر

بادا خورده باشد " !

و من همه چیز را می پذیرم جز اینکه موجبات رنجش

کسی که سالها سر به درگاهش نهادم باشم

با این همه پا بر روی منویاتم می گذارم و تو را از کشیدن

این بار رها می کنم و آرزو می کنم چرخ آن چنان بگردد که

تو می خواهی و امیدوارم تاکنون اثری از زخم هایت

که پیشانی ام را بر آنها می ساییدم باقی نمانده باشد !

                      

                          *****

 

" زخم هایم را به تو پیشکش می کنم " 

 این بهترین چیزیست که زندگی به من

پیشکش کرده است

چرا که هر کدام نشانه ی گامی به پیش است !

       

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 8:20 PM موضوع | لینک ثابت

 

دیروز چه نزدیک

امروز چه دور

ایستاده به توجیه عشق

" بین ما حسرت نان است یا کویر " ؟!

ای روزهای واکس زده ی تمیز

که از پشت چرخ های تمدن طلوع می کنید !

دروغ عصرهاتان را با کدام آب نفرت باید شست ؟!

فرزند ماه !

درگوش کدام شیطان خندیدی ؟!

مگر دستهایم بیگانه با مهتاب شبهای شماست ؟

مگرمن هیچ وقت غروردستهایم را

به فلسفه ی " نان را بچسب " شما

خواهم فروخت ... ؟!

 

بودای عشق تکیده ام ...

حسرت اشکهای نریخته ام ...

سهم عشق تو را از سفره ی چشمانت دزدیدم !!!

 

 

نوشته شده توسط آیدا در ساعت 7:30 PM موضوع | لینک ثابت